Verslag  WK allround Moskou

Donderdag 3 februari

Ik had er al een hele tijd naar uit gekeken. Ik wist eigenlijk ook niet wat ik van Moskou kon verwachten, dus dat was best wel spannend eigenlijk.. Om 2 uur s nachts (nacht van woensdag op donderdag) moesten we verzamelen in Arnhem. Ik was al vroeg in de middag naar Groesbeek vertrokken, daar woont Lenny. De vader van Lenny bracht ons naar Arnhem. Vanuit Arnhem vertrokken we met een bus naar het vliegveld in D|sseldorf. We waren dit keer met een klein groepje met tussen de 30 en 40 man. Omdat ik ook al met Grand Prix tours naar het WK allround in Gvteborg en Hamar was gegaan kende ik al een aantal mensen.. Ik probeerde nog wat te slapen in de bus, maar dat lukte nou niet echt. Een uurtje later waren we aangekomen in D|sseldorf. Op het vliegveld was het heel erg rustig. We moesten nog een tijdje wachten voordat we in konden checken. We vlogen met Germania Express rechtstreeks naar het vliegveld Domodedovo in Moskou. Ik had nog nooit gevlogen, dus dat was in principe ook best spannend. Ik was er nou niet bang voor om te vliegen, ik had het gewoon nog nooit gedaan.

Om 10 voor half 7 vertrok het vliegtuig. Het opstijgen vond ik best wel leuk. Je krijgt dan een beetje zon achtbaan gevoel als je de stoel in wordt gedrukt. De vlucht duurde iets meer dan 3 uur. Ik probeerde weer wat te slapen, maar dat lukte voor geen meter.

Op het vliegveld in Moskou moesten we een soort migratiekaart in tweevoud invullen. Ein deel werd ingenomen bij de paspoortcontrole en de andere werd ingenomen wanneer je het land weer zou verlaten. Dat papiertje moesten we dus niet kwijtraken. Het visum was in het paspoort geplakt. Best grappig om je eigen naam in het cyrillisch schrift te zien.

In de aankomsthal stond Tatjana op ons te wachten. Tatjana is een Russische die Nederlands spreekt. Per bus gingen we richting het hotel. Tatjana zou het hele weekend bij ons in de bus zitten en ons heel veel vertellen over vanalles in Moskou. Op weg naar het hotel hadden we ook een korte stadstour. Vooraan in de bus zat Foppe en hij vroeg al heel snel aan Tatjana of Moskou in de zomer Moskwarm heette. Het duurde ff voordat ze de grap snapte. Ik heb echt helemaal in een deuk gelegen om die opmerkingen van hem en vooral de reactie van Tatjana.

In het hotel moesten we bij het inchecken ons paspoort inleveren. Ons paspoort zouden we een dag later pas terug krijgen. Iedere bezoeker moet in Rusland worden geregistreerd. We kregen een papiertje met het nummer van de hotelkamer. Dat papiertje moest je bij de lift aan zon man laten zien, anders mocht je de lift niet in. Op elke verdieping is er een vrouwtje waarbij de het papiertje in moest leveren. Daar kreeg je pas de sleutel van de hotelkamer. En als je weer terug ging moest je de sleutel weer inleveren en kreeg je dat papiertje weer terug, ook als je s ochtends naar het ontbijt ging (daar moest je dat papiertje ook laten zien).

Wat me meteen op het vliegveld al opviel was dat al die Russen zon enorm strak gezicht hadden. Er kon geen enkel lachje vanaf. Dat was ook het geval in het hotel, waar ze ook geen woord Engels spraken.

Die middag waren we nog naar de markt achter het hotel gegaan. Er lag behoorlijk wat sneeuw. We hadden ons warm aangekleed, maar nog niet echt warm genoeg. Het was behoorlijk koud die avond en dus merkten we dat we wat koud werden. Echt koud had ik het helemaal niet. We liepen ook nog wat rond het hotel waar veel kioskjes en allemaal van die gokhalletjes of casinos zijn. Het leek wel een grote kermis daar met al die knipperende verlichtingen. Het was moeilijk om wat te vinden waar we goed konden eten. We vonden gelukkig nog wel een Chinees waar ze tenminste nog een Engelse menukaart hadden. Ik lust geen vlees, dus voor mij is het altijd nog wat moeilijker om wat te vinden wat ik lekker vind.

Na het eten zijn we maar weer terug gegaan naar het hotel. We hadden om 8 uur een meeting in de lobby. We konden toen vragen stellen. In principe was alles goed uitgelegd in de bus en er stond al veel in de reisinformatie die we hadden gekregen. De meeting stelde dus weinig voor. Ik kon mn ogen amper nog open houden van de vermoeidheid, dus zijn we maar naar bed gegaan. Ik heb vervolgens van een uur of 9 tot 8 uur de volgende ochtend geslapen. Dat had ik echt nodig na een nachtje over te hebben geslagen.

Vrijdag 4 februari

Om 8 uur stonden we op en een half uurtje later zaten we bij het ontbijt. Met het ontbijt had je voldoende keus. Alleen het brood was niet echt te eten en bijvoorbeeld een pizzapuntje of noodles krijg ik op de vroege morgen al helemaal niet weg.

Om 10 uur gingen we met de bus een stadstour maken. Tatjana vertelde ons dat het afgelopen nacht onder de 20 was geworden en deze dag zou het zo rond 15 zijn. Ik had me er in ieder geval goed op voorbereidt. Ik had volgens mij 4 lagen kleding over elkaar aan, een skibroek aan en dubbel paar sokken in mn schoenen. Ik had natuurlijk ook een muts, sjaal en handschoenen aan. Dus koud zou ik het niet krijgen en ik vond het zelfs heerlijk buiten. Het zonnetje scheen en er stond amper wind, dus het was nog best aangenaam. Tijdens de stadstour met de bus keken we constant naar links en recht. Er was zsveel te zien. Elke tsaar had wel een eigen kerk en er staan heel veel oorlogsmonumenten in Moskou. In het centrum stapten we uit de bus en gingen ter voet verder. We gingen naar het rode plein en een paar overdekte winkelcentra. Vervolgens gingen we naar het Kremlin. Daar waren een aantal regeringsgebouwen en een aantal kerkjes. De kerkjes hebben we wel van binnen bekeken, maar echt heel bijzonder vond ik dat niet echt. Het was allemaal nogal kitscherig. Wel heel apart, maar het is net de efteling.

Rond een uur of 3 waren we weer terug in het hotel. We waren van plan om naar de loting te gaan. Dat was wel in een hotel aan de andere kant van de stad. We vroegen aan Tatjana hoe we daar precies heen moesten. We gingen met de metro naar de andere kant van de stad. De metro is heel erg goedkoop in Moskou, zon 3 euro voor een 10-rittenkaart. De metro is verwarmd en de hallen zijn allemaal erg prachtig!! Opvallend vond ik de roltrappen. Die gaan wat sneller dan in Nederland, dus de eerste keer als je daar op gaat staan moet je wel ff wennen.

Best snel waren we op het desbetreffende metrostation aangekomen (welke weet ik niet meer). Tatjana vertelde ons dat we een beeld in ons rug moesten houden en dat er in die straat ook een McDonalds zou zitten. Maar ja, daar zagen we geen beeld in geen McDonalds. Dus we zijn maar een kant uit gelopen (we wisten wel dat het hotel tussen 2 metrostations zat). We vroegen aan verschillende mensen of ze Engels spraken, maar niemand sprak een woord Engels. Een jongeman die aan de kant van een weg stond om het verkeer te regelen was wel heel vriendelijk en hij gebaarde ons de weg. Dus die kant zijn we uitgelopen. Dat bleek dus wel de goede weg te zijn. Op een gegeven moment zagen we dus een groot beeld in en McDonalds, dus wisten we dat we goed zaten. Maar waar we precies heen moesten wisten we ook niet. (bij het beeld kon je namelijk 4 kanten op).We vroegen het hotel aan verschillende mensen, maar die stuurden ons net telkens een andere richting op. Een aantal Russen waren dus wel vriendelijk en behulpzaam. Zo was er een man met een koffertje. Hij wist niet waar het was, maar ging het aan zn vrienden vragen. Die wisten het ook niet. Vervolgens belde hij iemand en gaf de telefoon aan Lenny. Uiteindelijk bleek dat hij de politie had gebeld en de politieagent had verteld dat we iets terug moesten lopen en hij gaf ook een paar telefoonnummers van taxis. Toen hadden we de moed wel wat opgegeven, want de loting zou om 6 uur beginnen en het was al bijna kwart over 6.

We zijn toen maar bij de McDonalds gaan eten. Daar spraken ze ook geen woord Engels en we moesten dus alles proberen aan te wijzen. Je hebt dan wel zon beetje het gevoel zoals de hoofdrolspelers in de film Lost in translation (dat vindt plaats in Japan).

Ik had die avond nog afgesproken bij een metrostation met een Nederlander die in Moskou woont. Dat is helaas ook een beetje mis gelopen. Ik had hem nog wel gebeld en hij zou binnen 10 minuten komen, maar na een half uur wachten zijn we maar weer terug gegaan naar het hotel. Volgens mij stonden we precies aan de andere kant van het metrostation, waardoor we elkaar zijn misgelopen.

Zaterdag 5 februari

We stonden al om 7 uur op en om 9 uur gingen we met de bus naar de ijshal toe. Dat lag helemaal aan de andere kant van de stad. Gelukkig was het op zaterdag niet zo druk op de weg. Op donderdag en vrijdag stonden we zowat constant in de file.

Rond een uur of kwart over 10 waren we aangekomen bij de hal. We waren jammer genoeg niet de eerste bus, dus er waren al vrij veel mensen. Tatjana had ons al verteld dat er strenge controles zouden zijn, dus dat we zeker niet te laat aan moesten komen. We moesten wel nog een kwartiertje wachten bij een temperatuur van -17 voordat we naar binnen konden. Binnen waren de controles. Alle tassen werden gescand en de bezoekers moesten door detectiepoortjes lopen. Het eerste wat opviel in de hal zelf waren de enorme hoeveelheden kapstokken. Wie hangt er nou in hemelsnaam zn jas daar op?

We waren wel als iin van de eerste in ons vak. We zaten niet met de hele groep bij elkaar. Zeven van ons hadden staanplaatsen besteld en de rest zitplaatsen. Alleen er waren alleen maar zitplaatsen aanwezig. Dat vond ik al erg jammer! Wat ook jammer was dat de eerste rij nogal laag zit waardoor je maar net boven de kussens uit kon kijken. Niet dat dat heel erg was, want we gingen toch staan.

Claudia was helaas net van het ijs toen ik mijn fototoestel (eigenlijk die van Patrick) erbij pakte. Veel schaatsers kwamen voor ons langs lopen. De afstand tot de baan zelf was trouwens ook niet heel groot, in ieder geval veel dichterbij dan in thialf. Dus dat is wat beter om fotos te maken van schaatsers die aan het inrijden zijn.

Lenny had een groot spandoek gemaakt voor Lalenkov. Zijn naam stond erop in het Russisch. Ze hing het boven op, omdat het anders niet zichtbaar zou zijn. Ze wilde heel graag een handtekening van hem. Net op dat moment kwam hij voorlangs lopen bij ons. Ze had helemaal niks in de gaten. Wij haar roepen, maar helaas was ze te laat. Daar baalde ze enorm van. Teus was nog wat aan het filmen en op een gegeven moment kwam hij terug en vertelde dat hij Claudia had gefilmd terwijl ze aan het warmlopen was boven de tribunes. Dat was heel vlakbij. Daar baalde ik wel van. Ben ik beneden aan de baan fotos aan het maken van veel schaatsers is Claudia net boven aan het warmlopen. Veel schaatsers liepen daar warm tussen alle toeschouwers die daar rond liepen. Dat zie je niet zo heel vaak, zeker niet met zon groot toernooi.

Voordat het toernooi begon hoorde ik van Liesbeth dat Fabris ziek was en niet mee deed. Heel erg jammer was dat. Hij had het nog echt veel spannender kunnen maken.

Er waren zon 700 Nederlandse schaatsfans aanwezig in de hal en verder waren er heel veel Russen op zaterdag. Dat viel me wel mee. Ik had verwacht dat het helemaal niet druk zou gaan worden.

Toen de 500 meter begon had ik door dat het scorebord amper leesbaar was. Er waren 2 scoreborden aanwezig in de hal, aan beide kanten in het midden. Er werden beelden van het schaatsen op vertoond en ook de tijden. Alleen de tijden waren amper leesbaar. Af en toe was wel te omcijferen wat er stond, maar het was daardoor wel erg moeilijk om het schaatsen te volgen. Een halve ronde na de finish werden de eindtijden doorgegeven in het Engels door de stadionspeaker. Dat was alleen niet altijd even goed te verstaan en ze gaven ook wel verkeerde tijden door. Voor de verandering schreef ik de eindtijden maar eens mee. Normaal gesproken doe ik dat nooit. Sommige tijden kon ik helemaal niet verstaan, zeker niet als er een Rus reed. Het enthousiasme van de Russen was echt fantastisch. Ze maakten een enorm kabaal!!! Echt prachtig om zoiets mee te maken. Alleen na de 500 meters waren de meeste Russen verdwenen en die kwamen ook niet meer terug. Zeker met de 5km van de mannen was het een lege tribune in de bocht met een handje vol Nederlanders en enkele Russen. Wel grappig vond ik dat de Russische kinderen handtekeningen vroegen aan de Nederlandse schaatsfans en met ze op de foto wilden.

Ik vond het heel erg jammer dat Ervik viel op de 500 meter. Eigenlijk zag ik het al aankomen. Ik zag hem meteen naar zn hoofd grijpen. Dit gebeurde echt precies voor ons. Vervolgens hielden de mensen die vlakbij stonden zich alleen maar bezig met de blokjes en niet met Eskil zelf. Daardoor moest zelfs iemand van het binnenterrein helemaal naar hem toe komen.

Toen Claudia na haar 3km aan het uitrijden was riepen we Claudia. Claudia reageerde heel spontaan toen ze me herkende. Een ronde later zwaaide ze met een lach op haar gezicht weer naar me. Dat vind ik echt super leuk!! Dan merk ik ook wel weer hoeveel waardering ik krijg van Claudia.

s Avonds zijn we met de metro naar het centrum van Moskou gegaan. We wilden toch eens het rode plein s avonds zien met allemaal verlichting. Dat was allemaal prachtig om te zien.

Zondag 6 februari

Op zondag vertrokken we een half uurtje later met de bus. Deze dag deden we er maar 3 kwartier over naar de ijshal. Dit keer waren we wel de eerste bus op de parkeerplaats. We hadden nu zitplaatsen aan de andere kant van de bocht (start 1500 meter), waar op zaterdag tenminste wel wat meer mensen zaten en veel meer sfeer was.

We stonden als eerste bij het hek en de security mannen gebaarden dat we al door mochten lopen. Enigszins verbaasd liepen we door het draaihek. Binnen was natuurlijk wel weer die controle, maar nu waren we met zn vieren en dus was er geen gedrang. We namen natuurlijk wel weer plaats op de eerste rij. Eigenlijk hadden we plaatsen voor rij 3, maar het zou toch op de eerste rij nooit druk worden.

Niet veel later kwam Chad Hedrick langs lopen. Ik en Lenny zijn met hem op de foto gegaan. Hij vroeg nog of we het naar ons zin hadden. Lenny vroeg vervolgens of hij een beetje naar zn zin had hier en Chad antwoordde dat hij vanavond het wel veel plezier zou hebben.

Op een gegeven moment was Yevgeni Lalenkov aan het inrijden. Lenny wilde nu wel persi een handtekening van hem hebben. Ze zat op dat hekje en er kwamen van die jongens van de security langs (zo oud waren ze niet) dat ze daar niet op mocht zitten. Dus Lenny vroeg meteen of ze er ff voor een handtekening overheen mocht, alleen voor Yevgeni. Eentje kon wat Engels en na wat zeuren mocht ze een handtekening vragen. Hij kwam langs en ze klom meteen over het hekje heen. Jevgeni was alleen in gesprek met zn coach dus hij zei dat hij de volgende ronde een handtekening wel wilde geven. Met een glimlach op het gezicht gebaarde eentje dat ze ff snel nog achter het hekje moest gaan staan. Op dat moment stond Lenny helemaal te trillen op haar benen. Logisch natuurlijk. Jevgeni nam de ronde later uitgebreid de tijd om een handtekening te geven en ik heb een paar fotos gemaakt.

Vervolgens ben ik boven aan de andere kant van de baan gaan kijken of Claudia toevallig aan het warmlopen was. Dat was niet het geval, maar wel een aantal andere schaatsters waren warm aan het lopen,  o.a. Anni Friesinger, Wieteke Cramer en Moniek Kleinsman.

Heel toevallig kwam ik daar Kees tegen. Kees deed mee met de afgelopen 2 chats die ik met Claudia zelf heb georganiseerd. Na een tijdje kwam Claudia toch nog daar warmlopen. Ik was al bijna weer naar mn plek gegaan. Claudia stopte nog ff voor me zodat ik een foto van haar kon maken. Verder heb ik haar niet gestoord.

Niet veel later begon de 1500 meter van de dames. We stonden echt heel goed bij de start van de 1500 meter. Alleen werd ons uitzicht dramatisch verstoord door een heleboel fotografen. De tijden op het scorebord waren nu ook amper leesbaar. Dat scherm was zelfs nog kleiner dan die aan de andere kant. Door mee te tellen met de tijd in de laatste ronde wist ik ongeveer wat iedereen reed. De race tussen Claudia en Daniela Ansch|tz was een hele spannende race. Ansch|tz won nipt waardoor ze net Claudia passeerde in het klassement. Anni Friesinger reed een fantastische 1500 meter (net als haar 500 en 3km op de eerste dag). Ik zag in het klassement dat Claudia na de 1500 meter 5^de stond. Ansch|tz en W|st stonden net voor Claudia, maar ik kon niet lezen hoeveel het verschil nou precies was. Gelukkig bestaat er ook nog sms en zo wist ik ongeveer het verschil. Dat was dus helemaal niet veel en normaal gesproken zou dat voor Claudia geen enkel probleem zijn. Nou ja, ik weet nog goed wat er vorig jaar gebeurde. Claudia moest trouwens wel diep gaan met de 1500 meter. Ik heb haar zien liggen op het bankje na afloop van de 1500 meter.

Vlak voor de start van de 1500 meter van de mannen kwam ineens een grote groep met Nederlanders binnen. Het was een groep die met de reisorganisatie OAD meeging. Ze zeiden dat als ze om half 12 zouden vertrekken ruim op tijd zouden komen. Niet dus...

Dat zou ik echt verschrikkelijk vinden wanneer de bus te laat zou komen. Ik wil al geen enkele rit missen, laat staan een hele afstand.

Na de 1500 meter van de mannen kwam eindelijk Kleintje pils bij ons staan. Zaterdag had ik ze alleen maar in de verte gezien. Het is altijd wel leuk om mee te doen. De meeste Russen in het vak naast ons vonden het prachtig. Ik zag er heel veel fotos maken  en sommige Russen klapten zelfs mee. Dat vond ik echt prachtig om te zien. Tijdens de 5km waren zelfs veel van de Nederlanders die ineens in ons vak zaten er niet meer. Je hoorde ze in ieder geval amper. Ik was samen met Lenny en Patrick de enige die iedereen aanmoedigden. Voor mij maakt het echt niet uit welke nationaliteit een schaatser heeft. Elke schaatser heeft wel iets wat hem of haar interessant maakt. Ik hoorde ergens aan het eind van de 5km iemand zeggen: wat duurt het lang als het saai is...

Het was juist heel erg interessant en supersnel voorbij gaan. Ik heb nou geen saaie ritten gezien op de 5km van de dames. Ik was trouwens wel heel erg zenuwachtig, maar dat heb ik altijd als Claudia rijdt. Dit keer konden we wel de rondetijden goed volgen, want ik keek gewoon naar de borden met rondetijden van de coaches. Dan is het prima om te volgen. Ik vond het erg leuk voor Clara Hughes dat ze na 3 beroerde afstanden toch een goede 5km reed. De rit tussen Ansch|tz en W|st vond ik erg spannend. Grappig was wel dat ik goed kon zien dat de coach van Ansch|tz het rondebord pas liet zien als W|st net voorbij was. Dat was wel opvallend, maar heel veel coaches doen dat.

De race tussen Anni en Claudia op de 5km was ook erg spannend. Ik vond het wel opvallend dat Anni rustig aan deed in het begin, maar ja ze hoefde natuurlijk niet voluit te rijden. Op een gegeven moment liepen de rondetijden van Claudia wat op, maar dat kon ze verder nog wel vlak houden. Toen ging Anni juist versnellen en een ronde voor het einde was ze er geloof ik al voorbij. Claudia kon ook nog wel weer versnellen en kwam alsnog goed terug in de laatste binnenbocht, maar de eindsprint was voor Anni. Daar was ik nou niet zo heel blij mee. Ik had echt gehoopt dat Claudia de 5km zou gaan winnen, maar ik was wel heel blij dat ze op het podium stond. Nu al voor de 10^de keer op rij en dat is een prachtige prestatie natuurlijk. Claudia ging ook voor die podiumplek en ze was er zichtbaar blij mee. Ze gebaarde nog naar me dat ze dus derde was geworden.

De 10km van de mannen was ook heel interessant. Grodum had echt fantastisch gereden!!! De Noren waren ook heel enthousiast, veel enthousiaster dan de Nederlanders in ons vak. Ik had geen flauw idee wat nou het verschil tussen Davis en Hedrick was, maar ik had al snel genoeg door dat Davis had gewonnen. De vreugdeuitbarsting van hem was echt vlak voor ons (waar hij een nepbeker kreeg). Ook een fantastische prestatie trouwens van Sven Kramer. De Nederlanders hebben het in principe helemaal niet slecht gedaan. Ik zei al tegen Lenny dat ze waarschijnlijk in Nederland al aan het klagen waren over een blamage van de Nederlanders en dat blijkt nu inderdaad zo te zijn

De huldiging vond ik ook heel mooi om te zien. Vooral de ereronde met de paarden. Dat ging nou niet zo heel erg goed, want ze gingen er vandoor.

s Avonds zijn we voor de laatste keer met de metro naar het centrum gegaan. We hebben pizza gegeten in een ondergronds winkelcentrum

Maandag gingen we al met de bus om 8 uur weg naar het vliegveld. Dus moesten we om half 7 opstaan. Uiteindelijk hadden we geen files, dus waren we heel vroeg op het vliegveld. De vlucht terug naar D|sseldorf verliep ook perfect.

Het is toch eigenlijk wel vreemd om weer in Nederland te zijn. Het weekend is heel erg snel voorbij gegaan. Nu ga ik verder alleen nog naar Inzell dit jaar.

Linda

Foto's: Klik hier