Verslag WK afstanden Berlijn 2003

 

 

Introductie

Tijdens de Olympische Spelen in Salt Lake City kreeg ik een mailtje van de moeder van Claudia. Ze schreef me dat ze m'n site heel erg leuk vond. Geweldig leuk om te horen natuurlijk. Later mailde ze me dat ze me wel eens wilde ontmoeten. In maart was er nog een WK allround in Heerenveen en zij ging daar ook heen. Dus ik had op het allerlaatste moment nog kaarten kunnen regelen via internet voor de zaterdag. Ik was nog nooit in thialf geweest, dus dat vond ik al een hele leuke ervaring. We hadden afgesproken na de huldiging in de centrale hal. Niet alleen de moeder van Claudia was er, maar ook haar opa, oma en een tante. De moeder van Claudia had een T-shirt voor me met een foto van Claudia. Even later kwam Claudia zelf ook nog langs. Dat had ik al helemaal niet verwacht. Ik was toen ook nog met haar op de foto gegaan (foto zal ik nog ff opzoeken). 

Even later nodigde de moeder van Claudia me uit om met de WK afstanden in Berlijn een jaar later bij hun in Berlijn te overnachten. Ik stond helemaal versteld en kon het echt amper geloven. Dus ging ik naar Berlijn en bleef bij de ouders van Claudia overnachten.

Hieronder volgt een verslag van dat weekend:

 

Donderdag
Ik had er echt maanden naar uit gekeken om naar Berlijn te gaan. Eindelijk was het dan zover. Ik kon het echt amper geloven dat ik naar de ouders van Claudia Pechstein zou gaan. We vertrokken al op donderdag, omdat het voor ons dan beter uit zou komen met de trein. Eerst ben ik naar Jolien gegaan in Enschede. Jolien kende ik eigenlijk alleen maar via internet. Ze hielp me met de site en ze is natuurlijk ook een fan van Claudia. Ik vertrok al vroeg. Je weet natuurlijk nooit of je vertraging hebt, maar ik was om 2 uur was al in Enschede. Ik heb bij Jolien nog even wat thee gedronken. Best vreemd als je elkaar eigenlijk niet echt kent, maar we konden het goed met elkaar vinden.

De internationale trein vanuit Hengelo vertrok om 5 uur. De reis naar Berlijn ging echt razendsnel. In Berlijn (Ostbahnhof) werden we opgehaald door Bettina, de oudste zus van Claudia. De ouders van Claudia waren toen niet in Berlijn, die zouden pas vrijdagochtend weer in Berlijn komen. We vroegen ons in de trein af hoe we Bettina zouden herkennen. Ik had echt geen idee hoe zij eruit zag. Gelukkig bleek dat uiteindelijk geen enkel probleem, want Bettina had de reuzenhand meegenomen die de familie van Claudia altijd meeneemt naar wedstrijden. Dat is dan absoluut niet moeilijk om te herkennen. Monika (de moeder van Claudia) had ook tegen Bettina gezegd dat ik op Tonny de Jong leek. Ik vind dat erg leuk wanneer mensen dat zeggen. Vooral de jaren dat Tonny de Jong succesvol was werd dat vaak tegen me gezegd en dat is natuurlijk een groot compliment! 

Er waren trouwens sowieso al niet heel veel mensen die op het station 'Berlin Ostbahnhof' uitstapten.

We gingen meteen naar het huis van de ouders van Claudia toe. Ze wonen in het Oosten van Berlijn in een flat die nog uit de oude DDR tijd stamt. Dit jaar zou het nog worden verbouwd. In de straat staan echt heel veel flats, vooral veel nieuwbouw. Ik zou er zelf niet graag willen wonen, want ik hou gewoon niet van die mega hoge gebouwen om in te wonen.

We sliepen in de kamer waar Claudia vroeger in sliep. De deur van de kamer is helemaal volgeplakt met allemaal stickers. In de gang hingen ook nog een aantal posters van Claudia. Bettina liet ons nog de foto's van de familie zien.

Vrijdag
Na het ontbijt ging ik samen met Jolien eerst even Berlijn in. Bettina bracht ons weg naar het centrum. We reden toen al langs de ijsbaan en daar liepen Erben Wennemars (toen al heel geconcentreerd) en Martin Hersman. We hadden toen niet echt veel van Berlijn gezien, alleen wat rondgelopen. Als je een stad niet kent heb je echt geen flauw idee waar je heen wilt gaan. We hadden trouwens ook niet zo heel veel tijd om de stad in te gaan. Ik was het weekend ervoor flink ziek geweest en ik merkte wel dat ik me nog niet helemaal fit voelde. Die koude lucht sloeg gewoon op m'n keel, waardoor van die hoestbuien volgden. 

We namen op een gegeven moment maar de tram richting de ijsbaan. Voor de vrijdag hadden we zitplaatsen. De kaarten kregen we trouwens van de ouders van Claudia. Ik had zelf ook nog kaarten voor de zondag. Uiteindelijk kwam dat goed uit, want de familie van Claudia kwam kaarten tekort voor zondag. We hadden vrijdag een hele goede plaats, helemaal in het midden van de baan, aan de kant van de wissel.
De familie van Claudia kwam net voordat de 500 meter van de mannen begon. Behalve de ouders, waren opa en oma er ook. Bettina was er ook, samen met haar dochtertje Thea. De opa van Claudia zat naast me. Hij zei tegen me toen de 5km van de mannen begon dat de Nederlanders vast wel 1, 2 en 3 zouden worden. Was natuurlijk ook wel te verwachten, maar de volgorde van de Nederlanders is wat moeilijker te voorspellen. Ik zal niet zo heel veel vertellen over het schaatsen die dag, want dat hebben de meeste van jullie waarschijnlijk wel gezien. Opvallend vond ik vooral die stadionspeaker, die bleef maar doorpraten. Claudia deed deze dag niet mee, ze had afgezegd voor de 1500 meter. Dat verbaasde me eigenlijk niet zo heel veel. Ze had natuurlijk niet een ideale voorbereiding voor dit toernooi. Haar doel dit seizoen was natuurlijk de WK afstanden in Berlijn en dan wordt je hele voorbereiding natuurlijk in de war geschopt als je 3 weken voor het WK ziek wordt. Claudia had daardoor 10 dagen niet op het ijs gestaan, maar gelukkig was ze op tijd fit voor het WK.
Na afloop van het schaatsen (was trouwens al heel laat) moesten de ouders van Claudia nog even wat boodschappen halen. Daarna zijn we meteen naar het huis gegaan. We aten toen geloof ik pasta met een champignonsaus. Erg lekker was dat! 

's Avonds liet Monika ons na het eten nog een programma zien dat op donderdag op tv was (was trouwens in januari opgenomen). Dat is een soort: Wie ben ik? Claudia was de gast en de panelleden moesten, natuurlijk geblinddoekt, raden wie de gast was. Dat was echt grappig, vooral de manier waarop ze Claudia uiteindelijk raadden. Daarna was er nog een kort interviewtje met haar. De vrouw die Claudia goed had geraden vertelde dat ze zelf helemaal niet kon schaatsen en daarop zei Claudia dat ze hun wel een keertje les wilde geven. Dat was uiteindelijk de maandagochtend na het WK in Keulen.

Zaterdag
Zaterdagochtend na het ontbijt gingen we met de vader van Claudia mee naar het huis van Sabine, de jongste zus van Claudia, om de planten water te geven. Sabine zelf hebben we niet gezien dit weekend. Wat ik zo op foto's kon zien lijkt ze wel het meeste op Claudia. Sabine woont ook heel leuk. Ze hebben het huis zelf gebouwd, alleen de tuin was nog niet helemaal af. Vooral de vader van Claudia heeft veel aan het huis gedaan. Hij heeft een paar jaar in Nederland gewerkt als timmerman in Noord-Holland (IJmuiden, Alkmaar). Het hele weekend heeft hij veel daarover verteld en ook waar hij allemaal was geweest in Nederland. Heel erg leuk! Hij kent ook wel wat Nederlandse woorden, zoals alsjeblieft en goede morgen. Erg grappig als hij dat zei.
Weer aangekomen bij het huis was er nog wat meer familie. Ik ben hun namen inmiddels alweer kwijt. Hun 10-jarige dochter Lisa was er ook bij. We dronken nog wat koffie met gebak. Het gebak heet Herman, wel een aparte naam voor gebak. Vlak voordat we naar de ijshal gingen belde het ZDF nog. Ze wilden de familie van Claudia filmen en vroegen dus hoe ze te herkennen zijn in het publiek.
We gingen eigenlijk veel te laat weg. We kwamen aan toen de 3km van de dames al bezig was, dus hadden we helaas de eerste rit gemist. Die dag zaten we trouwens niet bij de familie van Claudia, maar op de sta tribune tussen al die Nederlanders en ook best veel Duitsers. Dat is natuurlijk altijd leuk. We konden alleen niet helemaal vooraan staan, maar we konden in het midden van de bocht nog op een goede plaats staan. We hadden van de moeder van Claudia nog van die witte handen gekregen. Dat was van een sponsor van Claudia en daarop stond: go Claudia go (zoiets dergelijks) Niet dat je ons daaraan kon herkennen, want er waren er zóveel daarvan in het publiek. De spanning steeg bij de laatste ritten van de 3km. Ik stond zowat te trillen op m'n benen. Zeker toen Gretha Smit een hele goede rit reed en Anni Friesinger een hele goede tijd neerzette. In Göteborg stond ik ook al te trillen op m'n benen. Ik wist alleen niet of het toen van de spanning was of van de kou (ik denk beide). Gek genoeg voel ik de spanning niet echt bij andere afstanden. Nu ik dit typ komt ook alles weer boven. Ik wist ook niet helemaal wat ik precies van Claudia kon verwachten. Ze ging in ieder geval hard van start, een 31,1 als eerste rondje. Ze moest eigenlijk ook wel, want Anni had niet veel ruimte over gelaten om tijd terug te pakken. Maar de rondetijden liepen op en ik zag aan claudia dat ze het heel moeilijk had. Je kunt dat vooral zien aan het gezicht van Claudia. Helaas, weer een tweede plaats. Maar het was duidelijk aan Claudia te zien dat ze er erg blij mee was. Het was ook fantastisch dat het hele publiek achter Claudia stond. Dat zie je niet zo snel in Heerenveen. In Thialf klappen de mensen wel voor iedereen, maar het verschil is echt duidelijk te horen wanneer een rit met niet-Nederlanders na een rit met een Nederlander komt.
Later op de dag had je ook nog de 1500 meter van de mannen en de 500 meter van de dames. Erben Wennemars was echt fantastisch! Ook erg leuk voor Ralf van der Rijst dat ie 2de werd. Ik vond dat het al heel snel afgelopen was op zaterdag. Het was nog maar 4 uur.
's Avonds was het wel druk in het huis (in totaal 12 personen). Bettina kwam ook met haar man en dochter en één van haar zoons en Marcel, de vriend van Sabine was er ook. Ik kon de gesprekken echt prima volgen. Het verstaan van Duits was dan ook geen probleem, maar spreken is een ander verhaal (eerder gewoon een ramp). De moeder van Claudia spreekt gelukkig wel wat Engels. Op een gegeven moment denk je in het Engels, Duits en Nederlands door elkaar. Dat maakt het nog ff wat lastiger. We gingen met Lisa een paar spelletjes spelen. Dat was wel leuk.Ik had zelfs de eerste twee spellen gewonnen Ik had alleen geen zin meer in het derde spelletje, een Oostenrijks monopoly. Dat hebben Jolien en Lisa samen gespeeld. De vader van Claudia liet nog een aantal foto's aan me zien. Waren vooral erg leuke foto's van Claudia. Het waren voornamelijk al wat oudere foto's en zelfs nog de vroegere vriend van Claudia stond erop. Ze is nu inmiddels alweer 4,5 jaar getrouwd met Marcus. Hele leuke man trouwens. Oh ja, er was die avond ook nog wel wat grappigs. Als er wedstrijden zijn in Heerenveen overnacht de familie van Claudia altijd in een jeugdherberg in Grou. Ze wisten alleen de naam ervan niet meer en dus gingen ze alleen daarvoor een paar mensen afbellen. De naam ervan stond trouwens op één van de foto's die de vader van Claudia aan me liet zien.

Zondag
Zondagochtend maakten we met z'n allen een wandeling door het park achter het appartement. Het was echt prachtig weer buiten.

Dit keer gingen we wel op tijd naar de ijsbaan. Het begon dan ook een half uur later. We reden met de vader van Claudia en Lisa mee en die wachtten op de parkeerplaats op de rest. Dus wij liepen alvast naar de ijsbaan.Vlakbij de ijsbaan zagen we Claudia. Dan ben ik ook weer veel te verlegen om haar dan aan te spreken. Net voordat we toch op haar af wilden lopen liep ze weg, dus ik had zoiets van: laat maar. Ik had toch geen idee wat ik tegen haar zou zeggen. Ze kent mij ook niet van gezicht. Binnen was het nog niet zo heel druk. Heel veel stonden nog buiten om van dat prachtige weer te genieten. We hadden een mooi plekje bij de camera's in de bocht. Was trouwens wel een aardige cameraman. Hij draaide af en toe de camera naar ons toe, zodat we mee konden kijken. De val van de Japanse Nami Nemoto zag er wel ernstig uit.
We stonden achter Aly en Jannie. Ze waren ook mee naar Göteborg en met Aly mail ik regelmatig. Aly had ik ontmoet in Heerenveen dat jaar ervoor.

Jannie had op papier wat in het Japans geschreven en liet het zien aan de Japanners. Geen idee wat erop stond, maar ze reageerden er heel leuk op. En dan was het de beurt aan Gretha Smit op de 5km.Die race van Gretha was echt indrukwekkend. Niets ten nadele van Gretha, maar ik hoopte echt dat ze niet zo snel zou gaan. Claudia was toen aan het inrijden en ik zag haar kijken naar het scorebord (toen Gretha hele goede rondetijden reed). Ze was er zeker niet gerust op, dat was wel aan haar te zien. Vaak zeggen ze dan dat het een voordeel is dat je je op een tijd kunt richten. Dat op zich wel, maar je moet het natuurlijk wel kunnen. De spanning was echt weer enorm (ik stond weer te trillen op m'n benen). Zeker omdat er nog een rit tussen zat. Die race tussen Clara Hughes en Claudia was echt heel spannend, ging erg gelijk op. Af en toe kregen we van die stadionspeaker door hoeveel ze voor of achter lagen op de tijd van Gretha. Ik had echt geen idee. Maar toen liepen de rondetijden op en waren ze wat langzamer dan Gretha. Ik was er al bang voor dat Gretha zou gaan winnen. Twee ronden voor het einde zei de stadionspeaker dat het verschil 8 tienden was. Ik dacht dat het meer zou zijn, maar daardoor had ik weer heel wat vertrouwen dat Claudia zou kunnen gaan winnen. Daarna kwam ook nog een versnelling van Claudia. Dat kwam vast wel uit haar tenen. Echt fantastisch toen Claudia over de finish ging. Het stadion ontplofte zowat. Ik ging op dat hekje staan dat voor de boarding stond. Viel er alleen zowat vanaf, maar ik probeerde wel wat foto's te maken. Helaas zijn die foto's wat donker geworden, maar ja zo'n goed toestel gebruikte ik nou ook weer niet. Aly had nog een bos met oranje tulpen voor Claudia.Tijdens haar ereronde samen met haar coach Joachim Franke kwam ze onze richting op en Claudia pakte de tulpen aan.
Vlak voor de huldiging nam de coach van Claudia, Joachim Franke Thea (het dochtertje van Bettina) in z'n armen en hij reed met haar een rondje langs het publiek. Achteraf hoorde ik dat de commentatoren zeiden op tv dat het een (klein)dochter was van hem, maar dat klopt dus niet.
Claudia bleef nog ontzettend lang op het ijs. Ze stond toen bij haar familie. Daardoor heb ik de helft van de eerste rit van de 10 km niet opgelet. Dat was de rit met Ervik. De 10km was ook erg leuk. We gingen toen op de boarding zitten. Tussen de boarding met de kussens en de kussens die op het ijs stonden zat nog wat ruimte voor de benen. Dan moest er natuurlijk niemand vallen, maar we werden er ook niet vanaf gestuurd. Dat zat echt prima. Schuin achter ons stond een hele grote groep met Polen. Die hadden allemaal van die fluitjes en trommels bij zich. Ze maakten dus een hoop herrie. Ze kwamen ook nog ff bij ons in de buurt staan om op de foto te gaan met Nederlanders in het oranje. Au, mijn oren...
Ze bleven maar doorfluiten op die fluitjes met die 10km van Zygmunt tegen Saetre. Wel jammer dat ze meteen weggingen toen die rit was afgelopen, het was meteen een stuk stiller. De Noren gingen er helemaal voor toen Saetre sneller was dan Henk Angenent. Wel jammer voor Angenent dat ie net 4de is geworden, maar hij heeft het uitstekend gedaan.
Vlak voor de huldiging van de 10km kwam Monika ons opzoeken. Ze vroeg aan ons of we met hun meegingen naar het hotel waar Claudia was. Zo zei ze dat. Daar zeg je natuurlijk geen nee op. Later hadden we pas door dat we naar het banket gingen met alle schaatsers. Dat was in het Estrel Hotel. Daar verblijft Claudia ook altijd als er wedstrijden zijn in Berlijn. Claudia woont tegenwoordig 80 km buiten Berlijn; ergens waar niet veel mensen wonen in een bos en aan het water.
Marcel reed ons naar het hotel. Hij zei dat ie wel persoonlijke chauffeur van de familie wilde worden voor 1000 euro. Daniel, de broer van Claudia ging ook mee met z'n vriendin. Daar binnen zagen we echt overal schaatsers. We gingen eerst met Marcel en Daniel aan een tafel achterin zitten, vlakbij de Japanners. Het banket begon met een prijsuitreiking. De nummers 1,2 en 3 werden van elke afstand naar voren geroepen en kregen een groot sportboek. 

Daarna konden we gaan eten in een buffet vorm. Het is gewoon heel vreemd dat je met je bordje tussen al die schaatsers staat. Sommige schaatsers zien er totaal anders uit, sommige in een net pak en anderen gewoon in spijkerbroek. Alleen de Japanners zijn wel moeilijk te onderscheiden, maar de meeste herkende ik wel.  Marja Vis stond achter ons in de rij en ik hoorde dat een paar tegen haar zeiden dat ze niet voor moest gaan dringen.
Nadat we wat gegeten hadden probeerden Marcel en Daniel wat meer vooraan te zitten. Ze hadden voor ons geregeld dat we aan tafel konden zitten met Erben Wennemars. Daar waren nog 2 plaatsen vrij. Ik zat naast Erben. Verder zaten Jac Orie, Annamarie Thomas en Marianne Timmer ook aan die tafel. Marianne Timmer was alweer snel weg. Annamarie heeft bij mij niet zo'n hele goede indruk achter gelaten. Ze zat erbij alsof ze dacht: wat doen die hier? Ze zei ook tegen Jac Orie dat ze kwaad was dat ze haar amper op tv lieten zien met de 1500. Ze lieten de hele tijd Anni in beeld zien, terwijl een paar bochten van Annamarie niet helemaal vlekkeloos verliepen. Dus dachten ze dat ze slecht had gereden, maar dat viel eigenlijk nog wel mee. Ze hebben haar ook niet eens geïnterviewd na afloop, dus dan kon ze het niet vertellen. Ik heb die misslagen wel gezien.
Erben was echt heel geïnteresseerd. Hij vroeg meteen of we wat wilden drinken, waar we vandaan kwamen en waarom we juist fan van Claudia zijn. Goh, waarom moet ik dat toch telkens weer uitleggen. We mochten alleen niet zeggen dat hij aan het bier zat. En dan lezen we de dag erna in de krant dat ie het bier al koud had gezet. Even later was er muziek. Chris Callis en Petter Andersen waren als eerste op de dansvloer.
Erben was echt heel leuk en grappig. Hoe hij me ook aan zat te kijken met die lach. Ik kon m'n lach net inhouden. Een van de eerste dingen dat ie tegen me zei is dat ie dacht dat Claudia nogal een gesloten persoon zou zijn. Hij zag Claudia namelijk uitvoerig met iedereen praten. Claudia is de laatste jaren wel veel veranderd. Vroeger was ze misschien wel erg gesloten, maar nu is daar echt geen sprake meer van. 
Even later vroeg Erben ons nog om met hem te gaan dansen. Annamarie had nog een foto van ons drieën gemaakt. Wil ik eigenlijk wel hebben. Erben haalde Monika er ook nog bij. Dat was echt heel gaaf. Ik weet nog precies welk nummer er werd gedraaid: I will survive.
Echt leuk om naar die schaatsers te kijken die helemaal uit hun dak gaan. Vooral Renate Groenewold en Andrea Nuyt. Bob de Jong danste ook nog een rondje op de schouders van iemand (geen idee wie dat was). Hij moest alleen snel bukken voor de deurpost. Het ging ook maar net goed.
We hebben ook nog even met Claudia gepraat. Ik had ook geen idee of Claudia zou weten wie we waren, maar volgens mij heeft haar moeder al heel wat over ons verteld. Daar twijfel ik eigenlijk niet aan. Ze vertelde ons dat ze die maandag naar Keulen ging en daarna naar de Formule 1 in Maleisië. Monika had toevallig ook al wat over Keulen verteld en dat zei Jolien tegen Claudia waardoor Claudia riep naar haar moeder: "Je hebt alles al verteld." Dat was wel een erg grappig moment. Verder vertelden we dat we een hele avond met Lisa spelletjes hadden gespeeld. Claudia vroeg zich af hoe we dat vol hadden gehouden, omdat ze na 5 minuten al genoeg krijgt van haar.

Wel stom dat ik helemaal vergeten ben haar te feliciteren. Komt vast wel door die avond. Ik heb haar inmiddels toch nog gefeliciteerd via de mail. De tijd vloog echt voorbij. Voordat we het doorhadden was het alweer afgelopen en al zelfs rond half 1. De familie van Anni bleef nog als laatste zitten. Nadat we onze jassen hadden gepakt bij de garderobe zag ik Claudia praten met Catriona LeMay. Catriona stond te huilen. Echt heel vreemd, want ik heb haar zelden niet-lachend gezien op tv. Thuis hoorde ik pas dat ze stopt met schaatsen. Daar dacht ik ook in eerste instantie aan. Maar dan is het toch vreemd om haar zo te zien. Derek Parra kwam er ff later ook bij staan en toen moesten ze alweer lachen. Geen idee waar ze het over hadden.

Maandag
Maandagochtend was het wat later toen we uit bed kwamen. Eerst namen we afscheid van Monika. Andreas liet ons wat dingen zien in Berlijn. Hij reed met de auto en af en toe stapten we uit om wat te bekijken. Hij vertelde veel over de oude en nieuwe gebouwen in Berlijn, hoe oud ze waren, etc.  Zoveel tijd hadden we helaas niet, want we moesten de laatste trein halen. Jammer genoeg was het zonnetje verdwenen en het was vrij koud. We namen de trein om half 5. In de trein ga je dan weer terugdenken aan het weekend dat ontzettend snel voorbij ging. Goh, wat moesten die anderen in de trein wel van ons denken, haha.
Ik was rond kwart over 11 alweer thuis. Gelukkig had ik goede aansluiting. Thuis keek ik meteen een paar filmpjes die op de site van ZDF stonden. Wat grappig dat je daar de familie van Claudia op terug ziet. 
Het was gewoon een geweldig weekend. Zoiets maak ik waarschijnlijk niet meer mee. Ik vond het echt super dat we bij de ouders van Claudia konden overnachten. Heb ook heel veel verhalen over Claudia gehoord. Veel daarvan had ik al ergens gelezen, maar het is natuurlijk veel leuker om het van haar moeder zelf te horen. Het zijn gewoon hele leuke mensen en heel gastvrij. Het is natuurlijk altijd leuk om te horen dat we altijd langs mogen komen.

 

Linda, maart 2003