EK allround Hamar 2006: Verslag

Ik had er al heel lang naar uitgekeken om naar het EK allround in Hamar te gaan. Omdat we donderdag morgen om 7 uur moesten vertrekken vanuit Winschoten bleven we overnachten in een jeugdherberg in Scheemda, zo’n 7 km van Winschoten. Wel erg grappig was dat we het eerst niet konden vinden, terwijl we er vlak langs waren gereden. En eigenlijk was dat mega grote bord met ‘stay okay” ook heel erg opvallend.
Zo rond kwart voor 7 stonden we in Winschoten. Opvallend genoeg was er alleen maar een dubbeldekker beschikbaar, dus met 40 personen zat deze op het oog vrij leeg. Het is altijd weer leuk om bekenden te zien, maar veel mensen die bijna altijd mee gaan waren er jammer genoeg niet bij.

In de bus kon ik zoals gewoonlijk niet slapen, dus dan duurt de reis wat langer. Tijdens de reis werd ik geterroriseerd met van die smartlappen (gelukkig geen Frans Bauer). Dat was echt dodelijk saaie muziek. De buschauffeur had ook niks anders dan smartlappen en après-ski muziek, dus zette ik mijn discman op een gegeven moment maar (hard) aan.
In Frederikshaven namen we de boot naar Larvik. De reis verliep voorspoedig waardoor we een uur te vroeg bij de boot aan kwamen. De boot vertrok om half 9 en toen stonden we helemaal op het bovenste dek van de boot om even uit te waaien. Op de boot zelf was het echt bloedheet. Toen we aan kwamen in onze hut hebben we meteen de ‘kachel’op de laagste stand gezet. Bianca lag al helemaal in een deuk van het lachen toen ze de ongelooflijke hoeveelheid ruimte zag die we in onze hut hadden. Natuurlijk is dat véél meer ruimte dan de mensen op zo’n onderzeeër hebben, dus normaal gesproken kun je dan wel gemakkelijk slapen en jezelf nog eens omkeren zonder dat je naar beneden dondert.
Die avond gingen we nog wat eten in het restaurant en daarna naar een bar waar een bandje aan het spelen was. Dat bandje was echt een verademing na de hele dag van die verschrikkelijke muziek te horen. Ze speelden echt hele leuke muziek. Vooral de gitarist keek ook de hele tijd onze kant op (vooral naar Bianca).
Rond middernacht ging de boot wat meer schommelen en Lenny ging terug naar de hut omdat ze plotseling misselijk werd. Na een tijdje gingen we ook maar een poging wagen om te gaan slapen. Ik kon voor geen mogelijkheid in slaap komen door al dat geschommel. Ik was niet de enige, want Bianca en Lenny waren ook de hele tijd wakker. Lenny was nog behoorlijk ziek geworden.

We werden gewekt door een wake-up call op het onmenselijke tijdstip van half 6. Heel veel zaten zwaar vermoeid bij het ontbijt. Ik was ook een beetje misselijk en heel erg moe en dan is het moeilijk om nog fatsoenlijk te eten. Gelukkig ging het wel iets beter toen ik eenmaal wat in m’n maag had.
Om half 8 zaten we alweer in de bus op weg naar Oslo. Het uitzicht was natuurlijk prachtig. Ik had alleen gehoopt dat er wat meer sneeuw zou liggen. Dat heeft altijd wel wat vind ik. We gingen in Oslo met de bus eerst naar het Vigelandspark, waar allemaal van die (naakt) beelden staan van Gustav Vigeland. Wel weer typisch Nederlands was dat wij de deur voor elkaar open hielden bij de wc waar we eigenlijk voor moesten betalen (zo’n muntjesslot aan de deur, met 2 wc’s binnen).
In Oslo gingen we eerst wat eten in het overdekte winkelcentrum Aker Brygge. Verder hebben we de wisseling van de wacht bij het koninklijk paleis nog gezien. Ik vond het wel bizar dat je zo dicht bij kon komen.
Daarna had ik het eigenlijk wel zo’n beetje gezien en ik voelde me nog verre van super die dag. Ik was heel erg suf en moe. Ik had nog wel een beetje het gevoel alsof ik nog op de boot zat. Ik was zeker niet de enige die dat gevoel had. Die hele dag ging het over de boot en we hebben over zowat niks anders gepraat volgens mij.
Ik zei nog: Morgen praten we vast niet meer over de boot….
Weer terug in de bus richting het hotel in Lillehammer waren we ook al aan het stressen over de volgende dag. We zijn zo fanatiek dat we persé vooraan willen staan. Omdat we vooraan in de bus bovenin zaten duurde het telkens een eeuwigheid voordat we eenmaal buiten stonden. Dus gingen we beneden zitten de volgende dagen naar het schaatsen. Gelukkig vertrokken we ook eerder naar de ijshal (half 9) dan oorspronkelijk de planning was (kan niet vroeg genoeg zijn voor mij).
Die avond heb ik ook echt heel erg goed geslapen. Dat was wel nodig na die vermoeiende reis natuurlijk.

Toen we na zo’n 45 minuten rijden aan kwamen bij de ijshal is dan meteen zichtbaar wie het meest fanatiek zijn, want die staan na een paar seconden al buiten en rennen direct naar de ingang toe (ik ben ook net zo erg). We waren niet de eerste die voor het dichte hek stonden, maar natuurlijk waren we wel de eerste bus (OAD is nooit vroeg en dat was de enige andere organisatie die naar het EK ging). Rond een uur of 10 gingen de hekken open (eerst natuurlijk het hek waar we nou niet voor stonden) en iedereen rende naar de andere kant van de hal. Was wel leuk dat ik iedereen voorbij rende. Alleen Bianca volgde op korte afstand. Dat stuk rennen was toch uiteindelijk nog verder dan ik dacht en toen ik was aangekomen bij de deur was deze nog dicht. We werden ook ff later nog tegen gehouden door iemand en uiteindelijk zag ik dat Patrick beneden uitgebreid op ons stond te wachten. Hij was naar binnen gegaan door een andere deur die wel open was (oei wat gemeen!).

Ik vond het ook weer geweldig om in de hal te staan. Ik blijf het echt de mooiste schaatshal vinden waar ik ooit ben geweest. Op het binnenterrein van de ijsbaan waren er weer groene matten neergelegd waar continu schaatsers op aan het warmlopen en rekken en strekken waren. Wanneer er ook schaatsers aan het rijden zijn kom je gewoon ogen tekort. Vlak voor de opening kwam er ook een hele fanfare groep het binnenterrein oplopen. Moniek Kleinsman liep daar dwars doorheen. Vervolgens kwam ze gewoon niet meer bij van het lachen. Het is ook een erg grappig gezicht in welke posities de schaatsers aan het rekken zijn.
Martin Hänggi was daar beide dagen aan het kamperen. Hij had z’n spullen daar uitgestald en was zelfs daar z’n schaatsen aan het slijpen.

Het EK was helemaal uitverkocht en daardoor helemaal vol binnen. Dat levert natuurlijk altijd een geweldige sfeer op. De Nederlanders waren duidelijk in de minderheid. Eigenlijk vind ik het juist veel leuker als het een wat internationaler publiek is. Vooral met de WK afstanden in Berlijn in 2003 was dit vooral het geval. Ik vind het ook veel gemoedelijker in het buitenland. Thialf is zoveel gestress en geduw en er zijn véél teveel mensen die meer interesse hebben in het feesten dan in het schaatsen.

Met de 500 meter vielen mij vooral de Russinnen op. Ik had van Ireen Wüst ook wel verwacht dat ze sneller zou rijden. Claudia Pechstein reed echt een geweldige 500 meter. Ik schrok me rot van die opening van 10.82 en dat leverde een hele goede tijd op voor Claudia: 39,60. Dat betekende dus een persoonlijk record met 15 honderdsten. Ik had wel gehoopt dat ze onder de 40 seconden zou rijden, maar zo hard had ik echt niet verwacht.

De 500 mannen was wel erg vreemd. Iedereen werd al gek van al die valse starts. Zeker met de rit van Romme en Uytdehaage vond ik dat het al heel erg lang duurde voordat een startschot klonk (die kwam namelijk niet). De start met de rit van Ervik en Niedzwiedski vond ik al helemaal vreemd. Ik dacht écht dat het een valse start was en ik was echt verbaasd dat ze maar door reden. Later hoorden we dat het een haperend startpistool was en dat het dus ook echt vals was.

Met de 3km dames vond ik het opvallend dat de rondetijden aan het einde van de race nogal opliepen. Meestal is er in Hamar wel goed ijs en wordt er ook goed gereden. Claudia Pechstein ging aan het einde van haar race helemaal kapot in de laatste ronden. Martina Sablikova kwam nog heel sterk terug. Ireen Wüst ging ook helemaal kapot. Alleen Renate Groenewold reed een heel erg sterke 3km en was de enige die de rondetijden vast kon houden.

Na de 3km viel het me al op dat ze niet gingen dweilen. Ik zag de dweilmachines ook weer terug gaan. Niet veel later hoorde ik via de stadionspeaker dat er een team leaders meeting was. Ik dacht eerst dat het te maken had met de 500 meter van de mannen. Al snel wisten we dat het met de ijsmachines onder het ijs te maken had. Maar wat er aan de hand was wisten we niet precies. Ik vond het gek dat er geen dweilpauze zat tussen de 500 meters en met de 3km zelf, maar dat had achteraf vast hiermee te maken. Eerst werd de start van de 5km uitgesteld tot 18.00 uur, dus werd het wachten voor ons. Veel Noren verlieten de ijshal, maar de Nederlanders en nog heel wat Noren bleven zitten. Het wachten was echt helemaal niet erg. Sterker nog, we hadden het enorm gezellig en eigenlijk ging de tijd erg snel. Nu hadden we eens de tijd om rond te lopen en gezellig te kletsen. De start werd later al uitgesteld naar 20.00 en zelfs ook tot 22.00 uur. We wisten al dat er zeker om 22.00 niet gereden zou worden en toen dat bekend werd gemaakt gingen we rond een uur of 7 terug naar het hotel in Lillehammer.

Vanaf dat moment tot de volgende ochtend wisten we niet eens of het de zondag wel door zou gaan. Er werd heel veel hier over gediscussieerd. In Lillehammer gingen we met z’n zessen naar de skischans in Lillehammer. Die was op loopafstand vanaf het hotel. We waren bang dat de verlichting uit zou gaan voordat we er überhaubt waren, maar gelukkig was dit niet het geval. De dag ervoor waren we eigenlijk eerst van plan om naar die skischans te gaan, maar nadat we onze spullen in de hotelkamer gedropt hadden en eenmaal buiten waren was de verlichting uit. De hele voettocht er naar toe was wel een heel avontuur. We liepen over een weg die behoorlijk glad was. Auto’s scheurden langs en twee moesten zelfs naar de kant toe springen om niet onder de auto te belanden. We hadden natuurlijk zin om de spieren eens los te maken en dus liepen we zo’n 720 treden omhoog. Boven was er een prachtig uitzicht over de verlichte stad. Het was natuurlijk ook veel rustiger dan anderhalf jaar geleden in de zomer. Een skischans met sneeuw en ijs heeft natuurlijk wel wat. Vooral verlicht ziet het er ook prachtig uit.
Op weg terug naar beneden naar het hotel hebben we erg veel gelachen om onze glibberpartijen. Op sommige plekken was het erg glad en soms zakten we in de sneeuw wel erg ver weg.

Zondag morgen in de bus kregen we de bevestiging dat het toernooi door zou gaan die dag. Meteen kreeg iedereen weer een glimlach op het gezicht. Natuurlijk liepen we weer erg hard naar de ingang toe. Deze keer ging ik naar binnen waar de deur wel open was, dus stond ik als één van de eerste in de bocht op hetzelfde plekje als de dag ervoor. Veel schaatsers waren toen aan het inrijden en ik was ook constant foto’s aan het maken. Ik weet niet wat ik ineens had, maar ik had echt ineens een perfecte timing.
Op het scorebord was een tijdschema te zien en het bleek dat de 10km mannen op dezelfde dag verreden zou worden. Ik zag ook dat de 5km dames pas om kwart voor 5 zou beginnen, dus ik vreesde al dat ik de laatste ritten van de 5km niet zou zien. Eigenlijk moest ik wel blij zijn dat er geschaatst werd, dus eigenlijk had ik wel een dubbel gevoel.
Ik vond het erg grappig dat iedereen in rep en roer was toen Rintje op het ijs verscheen.

Gelukkig kwamen de meeste Noren ook opdagen. De sfeer was wat minder uitgelaten dan op zaterdag, maar met de 5km was het echt supergaaf. Echt prachtig om al die Noorse vlaggen te zien. Dat is wel wat anders dan alleen maar oranje en veel kabaal.

Ireen Wüst reed een super goede race met de 1500 meter. De race tussen Claudia Pechstein en Renate Groenewold was ook superspannend. Ik kreeg wel een beetje een deja vu gevoel toen direct na de 1500 meter kleintje pils voor onze neus aan het spelen was. Volgens mij was ik de enige die niet actief mee deed op dat moment. Twee jaar geleden toen Renate Groenewold wereldkampioene werd voor Claudia stond Kleintje Pils voor m’n neus ‘we are the champions’ te spelen. Ik was dus niet echt in een feeststemming, maar ik zag wel het verschil in het klassement en ik had er wel vol vertrouwen in dat Claudia zou winnen. Ik had er alleen geen vertrouwen in (wel heel veel hoop) dat we de 5km konden zien.
Hopelijk ben ik op dat moment niet in beeld geweest. Vooral op zondag hing er constant een camera in onze bus en vooral heel vaak bij ons (zo’n kleine camera aan een ‘arm’). Ik heb gehoord dat we vooral op zondag erg vaak in beeld zijn geweest (ook op zaterdag). Gelukkig konden we dat niet zelf zien zoals in Heerenveen met de wereldbekerwedstrijden.

Met de 1500 meter was ik vooral verrast van de erg goede race van Håvard Bøkko. Die botsing tussen Verheijen en Uytdehaage was wel erg bizar. Veel gekker kon dit toernooi toch niet worden?? Ik kon met de cameraman meekijken op het schermpje, dus ik kon de beelden zien die op tv ook te zien waren. Ik vond het wel erg mooi dat Saetre erg solidair was.
Enrico Fabris reed echt een geweldige 1500 meter. Ik zie ook veel medaillekansen voor hem op de Olympische Spelen.

Halverwege de 5km moesten we weg om met de bus de boot in Larvik te halen. Twee jaar geleden was dat nog een probleem geworden om de boot te halen. De buschauffeur heeft toen erg hard gereden en dat wilde hij niet nog een keer. Om 6 uur reed de bus weg en ik had een ongelooflijk rot gevoel dat we het niet af konden zien. Er mist gewoon wat; het toernooi is niet af. Een half uur later hoorde ik dat Claudia had gewonnen. Ik kreeg van dat bericht een enorme klap. Natuurlijk hoopte ik wel dat Claudia zou winnen en ik had er veel vertrouwen in. Maar toen ik het eenmaal echt hoorde kon ik helemaal niet blij zijn. Vrijwel direct kon ik het huilen niet meer bedwingen en de tranen rolden over m’n wangen. Aly zag er ook eerder teleurgesteld dan blij uit. Ik ga al een aantal jaar naar veel EK’s en WK’s en ik heb Claudia nog nooit zien winnen (met uitzondering van de 5km op de WK afstanden in Berlijn). Nu wint ze eindelijk weer een allround toernooi en dan kan ik niks zien omdat we die stomme boot moesten halen. Het duurde zeker wel een uur voordat ik er weer een beetje overheen was. Dat was echt een verschrikkelijk gevoel. Ik had haar zó graag willen aanmoedigen en helemaal uitzinnig van blijdschap willen zijn met haar overwinning. Maar helaas…

Ik had al verwacht dat ik de 10km van de mannen niet zou zien, maar zoiets had ik nooit durven hopen. Het was gewoon zo’n raar toernooi en ik vind het gewoon super erg voor de Noren. Er kwamen die dag en de dag ervoor veel Noren naar ons toe om hun excuses aan te bieden. Dat vond ik een erg mooi gebaar.

Maar desondanks alle gebeurtenissen had ik het zeker niet willen missen. Het was echt super gezellig en alles wat we hebben gezien was ook prachtig om te zien. Uiteindelijk was het maar goed dat we om 6 uur vertrokken, want veel tijd hadden we niet meer over toen we bij de boot aan kwamen.

Op de boot was hetzelfde bandje weer aan het spelen en we bleven daar tot 3 uur ’s nachts. Dat was echt super leuk. De boot schommelde gelukkig helemaal niet veel en ik had ook helemaal nergens last van. Om half 7 werden we weer gewekt en ik had verschrikkelijk veel moeite om het bed uit te komen. In de bus heb ik weinig geslapen. Ik was wel echt helemaal kapot van vermoeidheid. Mijn gedachten bleven telkens bij het missen van die 5km. Nu heb ik inmiddels de beelden terug gezien. Ik had de ouders van Patrick gesmst en ze wilden het opnemen voor me. Ik ben wel blij dat ik het weer zo snel heb kunnen zien.

Ondanks alles had ik dit weekend zeker niet willen missen.

Fotoverslag